วันพุธที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2560

วิเคราะห์วิจารณ์

คุณค่าด้านเนื้อหา
     แนวคิดเรื่องอิเหนาตอนศึกกะหมังกุหนิง  เป็นเรื่องที่แสดงให้เห็นถึงความรักของพ่อที่มีต่อลูก รักและตามใจทุกอย่าง แม้กระทั่วตัวตายก็ยอม
     ฉาก ตอนศึกกะหมังกุหนิงจะปรากฏฉากรบที่ชัดเจน  มีการตั้งค่าย  การใช้อาวุธ  และการต่อสู้ของตัวละครสำคัญ
     ปมขัดแย้ง  ตอนศึกกะหมังกุหนิง  มีหลายข้อแย้ง  แต่ละปมปัญหาเป็นเรื่องที่อาจเกิดได้ในชีวิตจริงและสมเหตุสมผล  เช่น
          ปมแรก  คือ  ท้าวกุเรปันให้อิเหนาอภิเษกกับบุษบา  แต่อิเหนาหลงรักจินตะหราไม่ยอมอภิเษกกับบุษบา
          ปมที่สอง  คือ  ท้าวดาหาขัดเคืองอิเหนา  ยกบุษบาให้จรกา  ทำให้ท้าวกุเรปันและพระญาติทั้งหลายไม่พอพระทัย
          ปมที่สาม  ท้าวกะหมังกุหนิงมาสู่ขอบุษบาให้วิหยาสะกำ  แต่ท้าวดาหายกให้จรกาไปแล้ว  จึงเกิดศึกชิงนางขึ้น
          ปมที่สี่  อิเหนาจำเป็นต้องไปช่วยดาหา  จินตะหราคิดว่าอิเหนาจะไปอภิเษกกับบุษบา  
    จินตะหราขัดแย้งในใจตนเอง  หวั่นใจกับสถานภาพของตนเอง

คุณค่าด้านแนวคิดและคติชีวิต

คุณค่าด้านแนวคิดและคติชีวิต

        สะท้อนภาพชีวิตของบรรพบุรุษ
      - การแบ่งชนชั้นวรรณะ 
      - ไม่มีสิทธิ์เลือกคู่ครองด้วยตนเอง ต้องปฏิบัติตามความพอใจของผู้ใหญ่
      - สภาพความเป็นอยู่ร่มเย็นเป็นสุข  มีการละเล่นต่าง ๆ มากมาย
      -  มีความเชื่อทางไสยศาสตร์ เช่น การแก้บน การใช้เครื่องรางของขลัง
      -  ด้านกุศโลบายการเมืองมีการรวบรวมเมืองที่อ่อนแอกว่าเข้ามาเป็นเมืองบริวาร
      -  ธรรมชาติในเรื่องความรักของคนวัยหนุ่มสาว มักขาดความยั้งคิด  เอาแต่ใจตนเองเป็นใหญ่  ไม่คำนึงถึงความทุกข์ใจของพ่อแม่
      -  ธรรมชาติของอารมณ์โกรธ  มักทำให้วู่วามตัดสินใจผิดพลาดอันจะก่อให้เกิดปัญหาตามมาภายหลังได้ 

คุณค่าด้านความรู้

คุณค่าด้านความรู้
     เรื่องอิเหนา  ตอนศึกกะหมังกุหนิง  กวีแทรกความรู้เกี่ยวกับเรื่องต่าง ๆ ไว้มากมายโดยเฉพาะเรื่องการรบในสมัยก่อน  เราจะได้รู้จักประเภทของอาวุธ  วิธีการใช้อาวุธ  กลวิธีการรบ  การตั้งค่าย  การสอดแนมข้าศึก  เป็นต้น

คุณค่าด้านสังคม
          ประเพณีและความเชื่อ  แม้บทละครเรื่องอิเหนาจะมีที่มาจากชวา  แต่รัชกาลที่ 2  ทรงดัดแปลงแก้ไขให้เข้ากับธรรมเนียมประเพณีของบ้านเมืองของไทย  เราจึงสามารถหาความรู้เรื่องเหล่านี้จากวรรณคดีเรื่องอิเหนาได้อย่างถูกต้อง  ซึ่งปรากฏอยู่หลายตอน  เช่น  ตอนท้าวดาหาเสด็จออกรับทูตเมืองกะหมังกุหนิง